Coś zgrzyta w szwedzkiej piłce ręcznej. I tym razem nie da się tego ukryć za pozytywnymi wynikami czy efektownymi nagłówkami. Ostatnie mistrzostwa były, mówiąc wprost, dość przeciętne. Nie całkiem złe, ale z pewnością niewystarczające, by bić się w pierś z dumy.
Tymczasem w tle rozgrywa się coś, co może mieć poważniejsze konsekwencje niż nieudany półfinał. Chodzi o pieniądze.
Kluby mówią dość
To, że kluby elitarne złożyły wniosek na dorocznym walnym zgromadzeniu związku, domagając się rekompensaty za udostępnianie zawodników reprezentacji, to nie tylko kwestia techniczna. To wyraźny sygnał. Oznaka, że cierpliwość się kończy.
Bo w gruncie rzeczy chodzi o coś bardzo prostego: to kluby szkolą zawodników, płacą im pensje i ponoszą ryzyko finansowe. A gdy ci wyjeżdżają na zgrupowania kadry, znikają na długie tygodnie, a kluby nie dostają za to nic w zamian.
Odpowiedź, która czasem pada ze strony reprezentacji? "To powiedzcie zawodnikowi, że nie musi grać w kadrze." Tak się nie da. To rozumowanie jest nie tylko oderwane od rzeczywistości - jest wprost szkodliwe. Stawia kluby i kadrę w niepotrzebnym konflikcie, którego nikt tak naprawdę nie chce.
W piłce nożnej jest to oczywiste
Który klub chce blokować zawodnikowi grę w reprezentacji? Który zawodnik chce odmówić kadrze? Właśnie. Dlatego ten argument nie ma sensu. Nie uwzględnia realiów, w których gra w narodowych barwach to marzenie, wizytówka i oczywisty element kariery.
Spojrzenie na inne dyscypliny tylko potwierdza tę tezę. W piłce nożnej sprawa jest oczywista - kluby dostają rekompensaty. To już dawno przesądzone. Klub jest pracodawcą i jest za to wynagradzany. W unihokeja czy koszykówce kluby też nic nie dostają, ale tam w systemie nie ma takich pieniędzy.
Piłka ręczna znalazła się gdzieś pośrodku. Przychody wokół reprezentacji rosną, organizacja staje się coraz bardziej profesjonalna, ale model rekompensat tkwi w starym myśleniu. To równanie się nie zgadza. I właśnie w tym miejscu szwedzka piłka ręczna stoi przed wyborem.
Mocne kluby = mocna kadra
Czy chcemy mieć silne kluby? Jeśli tak, muszą dostać lepsze warunki. Nie chodzi o "zabieranie pieniędzy reprezentacji", tylko o zrozumienie całości. Silna kadra wyrasta z silnych klubów - nie na odwrót.
Jednocześnie kluby też mogą działać lepiej. Można być bardziej kreatywnym, ofensywnym i nowoczesnym w pracy komercyjnej. Tam bez wątpienia jest potencjał rozwoju. Ale to nie zmienia podstawowego problemu.
Związek i spółka Handbollslandslaget AB dysponują zasobami i rosnącą wartością komercyjną. Wtedy nie wystarczy opierać się na zasadach czy starych strukturach. Trzeba być gotowym do dzielenia się zyskami i rozwijania modelu. W przeciwnym razie powstanie nierównowaga, gdzie ci, którzy już mają najwięcej, będą się jeszcze bardziej oddalać.
Bogaci się bogacą
I właśnie takie wrażenie zaczyna się rozprzestrzeniać. Że bogaci stają się bogatsi, podczas gdy kluby - będące fundamentem całego systemu - muszą dalej walczyć z coraz cieńszymi marżami.
To nie jest drobna sprawa. To jedna z najważniejszych kwestii, przed którymi stoi teraz szwedzka piłka ręczna. I widać to gołym okiem. Mówi się o tym wszędzie - na halach, w zarządach, między wierszami wywiadów. Wszyscy wiedzą, że to drażliwy temat. Ale też, że nie można już dłużej udawać, że go nie ma.
Szwedzka piłka ręczna nie może być silna, jeśli jest podzielona. A właśnie taka jest w tej chwili.
Źródło: handbollskanalen.se