Kilka lat temu kariera Mikaela Appelgrena wisiała na włosku. Bramkarz, który przez lata był pewnym punktem szwedzkiej kadry podczas wielkich turniejów, został brutalnie zatrzymany przez kontuzje kolana. Nie tylko stracił miejsce w reprezentacji – pojawiły się wątpliwości, czy w ogóle jeszcze zagra na najwyższym poziomie.
Urodzony w Uddevalli golkiper nie poddał się jednak. Po ciężkiej walce z kontuzjami wrócił do gry, a latem zdecydował się na transfer do węgierskiego Veszpremu – jednego z najlepszych klubów w Europie. I ten ruch okazał się strzałem w dziesiątkę.
Wielki powrót w Veszpremie
Jesień w barwach węgierskiego giganta była dla Appelgrena czasem triumfu. 36-latek pokazał się z tak dobrej strony, że eksperci zaliczają go do grona najlepszych bramkarzy Starego Kontynentu. Jego świetna forma w rozgrywkach Ligi Mistrzów zaowocowała powołaniem do kadry na mistrzostwa Europy, gdzie wszystko wskazuje na to, że to właśnie on jest pierwszym wyborem selekcjonera.
– To fantastyczne uczucie być z powrotem w reprezentacji. Nie postrzegam się jednak jako jedynka, ale jako partner w duecie bramkarskim – niezależnie od tego, czy gram z Andreasem Palicką, czy Fabianem Norstenem. Jesteśmy drużyną w drużynie – mówi Appelgren w rozmowie z Handbollskanalen.
– Dla mnie osobiście ta podróż była niezwykle ważna. Zmiana otoczenia po długim, bardzo udanym okresie w Niemczech, a potem szansa, by w Lidze Mistrzów udowodnić sobie i wszystkim wokół, że wróciłem na najwyższy poziom. Ogromną motywacją do powrotu była chęć ponownej gry w kadrze. W Champions League pokazałem, że potrafię bronić rzuty najlepszych zawodników świata, co otworzyło mi drogę z powrotem do reprezentacji – dodaje.
Szwedzki model wciąż działa
Appelgren występował w kadrze w różnych konfiguracjach – pod wodzą różnych selekcjonerów, z różnymi trenerami bramkarzy i kolegami z zespołu. Mimo upływu lat nie dostrzega jednak wielkich różnic między drużyną sprzed pięciu czy dziesięciu lat a obecną kadrą.
– Charakterystyczne dla szwedzkiego modelu, szczególnie w porównaniu z klubami, jest silniejsze poczucie zespołowości, wspólnego działania. To właśnie ten element jest kluczem do naszych sukcesów – zauważa golkiper.
Idealna chemia z Danielem Larssonem
Daniel Larsson objął stanowisko trenera bramkarzy, gdy Michael Apelgren i Patrik Fahlgren zostali mianowani selekcjonerami po odejściu Glenna Solberga. Dla szwedzkich ambicji kluczowe jest, by cała ekipa bramkarska – Larsson oraz golkiperzy Appelgren, Palicka i Norsten – współpracowała na najwyższym poziomie.
– Myślę, że bardzo dobrze się odnaleźliśmy. Daniel, jak wielu trenerów bramkarzy, sam wywodzi się z tej formacji i ma za sobą długą karierę w piłce ręcznej. Kontaktowaliśmy się już przed turniejem, budowaliśmy relację, rozmawialiśmy o wzajemnych oczekiwaniach. W grupie panuje świetna harmonia. Choć jesteśmy trzema różnymi indywidualnościami o odmiennych stylach, Daniel świetnie potrafi dostosować swoje uwagi i ćwiczenia do każdego z nas – chwali szkoleniowca Appelgren.
Jak wygląda podział ról podczas codziennych spotkań zespołu bramkarskiego?
– Wszyscy jesteśmy dość podobni w tym sensie, że poważnie podchodzimy do samych spotkań. Natomiast przed ich rozpoczęciem i po zakończeniu lubi się pożartować. Wszyscy do tego dokładamy swoją cegiełkę, choć Daniel jest chyba odrobinę bardziej poważny. Pewnie tak jest lepiej – śmieje się Appelgren.
Źródło: handbollskanalen.se