Nie wzrostem, lecz sprytem
Mairot od początku kariery wiedziała, że musi znaleźć własną drogę na szczyt. Nie jest zawodniczką o imponujących gabarytach, ale nauczyła się to przekuć w atut.
„Już bardzo wcześnie zrozumiałam, że nie będę dwumetrową zawodniczką, która rzuca z dziesięciu metrów. To zdecydowanie nie jest moja mocna strona" - przyznaje wprost.
Zamiast tego postawiła na szybkość i grę jeden na jeden w ciasnych przestrzeniach. „To właśnie indywidualne starcia w małej przestrzeni są tym, w czym jestem najlepsza" - mówi.
Siła nóg i precyzyjne dozowanie mięśni
Fizyczność to obszar, w którym Mairot poczyniła największe postępy od czasu gry w Besançon na początku lat 20. Sama przyznaje, że dawniej była znacznie szczuplejsza i mniej umięśniona.
„Moje nogi zawsze były moim atutem, więc dużo nad nimi pracuję" - wyjaśnia. Jednocześnie zaznacza, że to kwestia bardzo subtelnej równowagi: zbyt duża masa mięśniowa odbiera jej prędkość, której potrzebuje.
„Muszę być wystarczająco silna, żeby wytrzymać kontakt i dobrze strzelić, ale zbyt dużo mięśni sprawia, że tracę szybkość. To naprawdę precyzyjna regulacja" - tłumaczy zawodniczka, która ściśle współpracuje z trenerem przygotowania fizycznego w Brest.
Gra w kotka i myszkę
Ulubiona akcja Mairot? Ta, gdy piłka dociera ze skrzydła, obrona przesunie się za nią, a ona idzie dokładnie w przeciwnym kierunku - we właściwym momencie i z miejsca na rzut.
„Handball to dla mnie gra w kotka i myszkę. W tej sytuacji jestem myszką, która stara się nie dać złapać kotu" - uśmiecha się.
Jej taktyka jest prosta: być szybką i omijać rywalki, a jeśli już dojdzie do kontaktu - parować go i wyciągać z niego jak najwięcej korzyści.
Zimna krew w decydujących momentach
Mairot jest również stałą wykonawczynią rzutów karnych w swoich drużynach. Przyznaje jednak, że nadmierne analizowanie bramkarzy raczej jej szkodzi niż pomaga.
„Za każdym razem, gdy próbowałam studiować rywalkę, traciłam naturalność i kończyło się niepowodzeniem" - mówi.
W napiętych końcówkach czuje się swobodnie. Wzorem z młodości była dla niej Sandrine Mariot-Delerce, mistrzyni świata z 2003 roku.
„Kiedyś w takich momentach szłam po prostu z pełną mocą. Teraz staram się bardziej używać głowy i szukać najlepszego rozwiązania, zamiast biec jak najszybciej czy pchać jak najmocniej" - przyznaje 25-latka.
Odpowiedzialność, która przychodzi naturalnie
Od czasu dołączenia do Brest i reprezentacji Francji Mairot bierze na siebie coraz więcej. Debiut na Women's EHF EURO 2024 był pierwszym dużym turniejem w jej karierze - i od razu zrobiła wrażenie bezkompromisową grą.
„To dla mnie naturalne. Nie robię tego, żeby być w centrum uwagi. Ale jeśli uważam, że to najlepszy sposób, by pomóc drużynie - nie zastanawiam się dwa razy" - podkreśla.
Wielka scena jej nie paraliżuje - wręcz przeciwnie. „Im ważniejsza stawka, tym bardziej jestem naładowana energią. Tu, jak myślę, gram najlepiej" - podsumowuje Mairot.
Źródło: eurohandball.com
