Dwie grupy i walka o finał
Turniej rozpoczął się fazą wstępną podzieloną na dwie grupy. W Grupie A znalazły się Nowa Zelandia, Wyspy Cooka, Nowa Kaledonia i Kiribati, natomiast Grupę B tworzą Australia, Fidżi i Tahiti. Dwie najlepsze drużyny z każdej grupy awansują do półfinałów, pozostałe zagrają w meczach o miejsca.
Półfinały zaplanowano na 13 września, a mecz o brąz i finał odbędą się 14 września - wszystko w hali Ākau Tangi Sports Centre w Wellington. Wszystkie spotkania można śledzić na kanale YouTube IHF Competitions.
Gospodynie grają przed własną publicznością
Dla Nowej Zelandii to rzadka okazja, by rywalizować w seniorskiej imprezie międzynarodowej na własnym boisku. Współkapitan reprezentacji Rowan Moloughney nie kryje emocji:
„Jesteśmy bardzo podekscytowane możliwością organizacji tego turnieju. Mam nadzieję, że stanie się on ważnym elementem kobiecej ścieżki rozwoju w Oceanii. Możliwości gry na arenie międzynarodowej są dla nas ograniczone choćby ze względu na położenie geograficzne."
Australia z bogatą tradycją, Wyspy Cooka z nową twarzą
Ich główną rywalką będzie Australia - historyczny dominant regionu. Australijki wygrały wszystkie edycje Oceania Handball Nations Cup od 1994 do 1996 roku oraz od 2002 do 2014, zdobywając łącznie osiem tytułów. Jedyną porażkę w tym zestawieniu poniosły w 2008 roku z Nową Kaledonią.
Ciekawostką są Wyspy Cooka, które weszły do rywalizacji w piłce ręcznej halowej po przejściu z beach handball. Wicekapitan Tina Kae przyznaje otwarcie:
„Większość naszej drużyny gra w hali po raz pierwszy. Będziemy musiały sięgnąć po umiejętności, które rozwijałyśmy po powrocie z mistrzostw świata w beach handball."
Stawka: awans do Azji i szansa na mundial
Zwycięzca turnieju uzyska prawo reprezentowania Oceanii na Women's Asian Championship 2026, co otworzy drogę do kwalifikacji na Mistrzostwa Świata Kobiet 2027. Dla Nowej Zelandii to kluczowa motywacja - jak podkreśla Moloughney: „Chcemy wygrać. To daje nam szansę pojechać na azjatycki czempionat - to ogromna zachęta."
Źródło: ihf.info
