Stanisław Majorek należał do grona najbardziej zasłużonych postaci w historii polskiej piłki ręcznej. Urodzony 25 czerwca 1937 roku w Pleśnej koło Tarnowa, swoją przygodę ze sportem rozpoczynał jako zawodnik AZS Kraków, gdy studiował w krakowskiej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego.
Asystent olimpijskich bohaterów
Swoje największe sukcesy osiągnął jednak z kredą przy tablicy taktycznej. Karierę trenerską rozpoczął bardzo wcześnie – już w latach 1967-1968 prowadził kadrę juniorów. Następnie przez osiem lat (1970-1978) był członkiem sztabu szkoleniowego reprezentacji seniorów, najpierw u boku prof. Janusza Czerwińskiego, później z Igorem Pazurem.
To właśnie w tandemie z Czerwińskim zapisał się złotymi zgłoskami w annałach polskiego sportu. Podczas igrzysk olimpijskich w Montrealu w 1976 roku poprowadzili Biało-Czerwonych do sensacyjnego brązowego krążka – do dziś pozostającego jedynym olimpijskim medalem polskiej męskiej piłki ręcznej.
Sukcesy na arenie międzynarodowej
Pod wodzą Majorka reprezentacja Polski regularnie punktowała w najważniejszych imprezach. Na mistrzostwach świata w 1974 roku zajęła czwarte miejsce, cztery lata później – szóste. To były czasy świetności polskiej piłki ręcznej, a Majorek miał w tym budowaniu potęgi ogromny udział.
Jego trenerskie portfolio obejmowało także pracę z kadrą Luksemburga oraz klubami: Stalą Mielec i Unią Tarnów, z którą był szczególnie związany.
Budowniczy polskiej piłki ręcznej
Zakończenie pracy przy linii bocznej nie oznaczało dla Majorka odejścia od ukochanej dyscypliny. Przez kolejne dekady aktywnie działał w strukturach Związku Piłki Ręcznej w Polsce, dzieląc się swoim doświadczeniem i wiedzą:
- Przewodniczący Komisji Szkoleniowej (1980-1988)
- Wiceprzewodniczący Rady Trenerów (2006-2008)
- Członek Rady Trenerów (2008-2012)
Zasłużone odznaczenia
Za wkład w rozwój polskiego sportu Stanisław Majorek otrzymał najwyższe państwowe wyróżnienia. Już w roku olimpijskiego triumfu, w 1976, odznaczono go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2004 roku awansował na Krzyż Oficerski tego samego orderu.
Środowisko piłki ręcznej również doceniło jego zasługi – w 2012 roku otrzymał Odznakę Diamentową z Wieńcem przyznawaną przez Kapitułę ZPRP. Dekadę później, w lipcu 2022 roku, jego gwiazda została umieszczona w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie.
Kondolencje rodzinie i bliskim złożył prezes ZPRP Sławomir Szmal w imieniu całego środowiska piłki ręcznej. Stanisław Majorek pozostanie w pamięci jako człowiek, który współtworzył złotą erę polskiej piłki ręcznej i oddał tej dyscyplinie całe swoje zawodowe życie.
Źródło: zprp.pl