Ten, który wygrał wszystko
W wieku 40 lat Nikola Karabatić zdobył czwarte złoto mistrzostw Europy w „katedrze piłki ręcznej" – LANXESS arenie w Kolonii, pokonując Danię w dramatycznym finale 2024 po dogrywce. Wcześniej triumfował w 2006, 2010 i 2014 roku. Do tego dołożył cztery złote medale mistrzostw świata i trzy igrzysk olimpijskich, zanim kariera zakończyła się nagle w ćwierćfinale IO 2024, po przegranej z Niemcami po dogrywce.
Karabatić posiada wszystkie rekordy EHF EURO: nikt nie rozegrał więcej meczów na mistrzostwach Europy (79 między 2004 a 2024), tylko Mikkel Hansen zdobył więcej bramek (295), żaden inny zawodnik nie znalazł się częściej w składzie gwiazd turnieju (pięć razy), a tylko dwóch graczy – Ivano Balić i Jim Gottfriddson – zostało jak on dwukrotnie MVP (w 2008 i 2014). Karabatić był także najlepszym strzelcem w 2008 roku, ex aequo z Baliciem i Larsem Christiansenem z Danii. Zdobywał Ligę Mistrzów trzykrotnie z trzema klubami (Montpellier, Kiel i Barcelona) i trzykrotnie został uhonorowany tytułem najlepszego piłkarza ręcznego świata IHF (2007, 2014 i 2016). Przed nim cztery tytuły mistrzowskie zdobyło tylko pięciu Szwedów: Ola Lindgren, Staffan Olsson, Stefan Lövgren, Magnus Wislander i Martin Frandesjö.
Ten z niedokończoną misją
Jeśli Karabatić jest największy, Ivano Balić pozostał niedokończony. W 2004 i 2006 roku genialny chorwacki rozgrywający był MVP mistrzostw Europy i czterokrotnie grał w składzie gwiazd, lecz nigdy nie sięgnął po trofeum. W 2008 (przeciw Danii) i 2010 (przeciw Francji) dotarł do finału, ale oba przegrał. Przebija go tylko jego następca, legendarny chorwacki rozgrywający Domagoj Duvnjak, który zagrał w trzech finałach i został MVP edycji 2020 jako wicemistrz po porażce z Hiszpanią. Balić był najlepszym strzelcem EHF EURO 2008, najlepszym piłkarzem ręcznym świata w 2003 i 2006 roku oraz pierwszym zawodnikiem w historii, który zdobył tytuł MVP na pięciu kolejnych wielkich imprezach (EHF EURO 2004, IO 2004, MŚ 2005, EHF EURO 2006 i MŚ 2007). Został mistrzem świata w 2003 i mistrzem olimpijskim w 2004 roku.
Jeden z „chłopców Bengana"
Poniżej tych dwóch czarodziejów trudno wybrać jednego Szweda na trzecią pozycję, bo „chłopcy Bengana" zdominowali wczesne lata historii EHF EURO, zdobywając cztery złote medale między 1994 a 2002 rokiem. Mógł to być Stefan Lövgren (czwarty najlepszy strzelec w historii EHF EURO z 203 golami) lub Staffan Olsson, ale brązową lokatę zajmuje Magnus Wislander. Naznaczył swoje pokolenie najpierw jako rozgrywający, potem jako obrotowy, został uznany za najlepszego piłkarza ręcznego XX wieku, najlepszego gracza świata IHF w 1990 roku i MVP EHF EURO 2002. Jedyny pech „chłopców Bengana": trzykrotnie byli finalistami olimpijskimi, ale zawsze wracali ze srebrem, mimo tytułów mistrzów świata w 1990 i 1999 roku.
Ten, który zapoczątkował dynastię
Numer cztery na liście największych w historii EHF EURO to kolejny zawodnik, który nigdy nie zdobył złota na arenie europejskiej, ale był mistrzem świata i olimpijskim oraz dwukrotnie najlepszym piłkarzem roku IHF (1994 i 1996): Talant Dujszebajew. Po zostaniu mistrzem olimpijskim w 1992 roku z reprezentacją WNP (następcą ZSRR) i mistrzem świata z Rosją w 1993 roku, legendarny rozgrywający przyjął hiszpańskie obywatelstwo w 1995 roku i zdobył srebrne medale EHF EURO w 1996 i 1998 roku, z tytułem MVP w 1996 i miejscem w składzie gwiazd dwa lata później. Ostatecznie rodzina Dujszebajewów zakończyła niedokończoną misję – synowie Talanta, Dani i Alex, zostali mistrzami Europy z Hiszpanią w 2018 i 2020 roku.
Ten z największą liczbą bramek
Mikkel Hansen ma niedokończoną historię w kontekście trofeów Ligi Mistrzów, ale poprowadził Danię do ostatniego wygranego przez nią tytułu mistrzowskiego, pokonując Serbię w Belgradzie w finale 2012 roku, gdy Hansen zdobył dziewięć z 21 bramek Danii w wygranym 21:19 meczu. Hansen jest najlepszym strzelcem w historii EHF EURO – wyprzedził Karabaticia podczas ostatnich mistrzostw Europy jednym golem po finale 2024 roku, kończąc z dorobkiem 296 trafień w latach 2010–2024. Dwukrotny mistrz olimpijski i czterokrotny mistrz świata był trzykrotnie najlepszym piłkarzem roku IHF (2011, 2015 i 2018), trzykrotnie MVP mistrzostw świata i dwukrotnie igrzysk olimpijskich, ale mimo czterech nominacji do składu gwiazd nigdy nie został MVP mistrzostw Europy – tak jak żaden inny Duńczyk do tej
Źródło: eurohandball.com