Nikola Karabatic - król Kielu
Trzykrotny najlepszy piłkarz ręczny świata (2007, 2014, 2016) przez cztery lata kształtował oblicze gry THW Kiel i zbierał tytuły jak na taśmie produkcyjnej. Karabatic rozpoczął karierę w Montpellier, a w latach 2005-2009 występował w Kielu, zanim wrócił do Francji, przeszedł przez Aix en Provence, FC Barcelona i zakończył karierę w Paris Saint-Germain w 2024 roku.
Jego dorobek klubowy robi wrażenie: trzy triumfy w Lidze Mistrzów (2003 z Montpellier, 2007 z Kielem, 2015 z Barceloną), dwa tytuły klubowego mistrza świata (2014, 2015), aż 22 mistrzostwa krajowe, 12 pucharów krajowych, 10 pucharów ligi i 11 superpucharów. Z THW Kiel czterokrotnie z rzędu (2006-2009) zdobywał mistrzostwo Niemiec, trzykrotnie puchar kraju (2007-2009) i trzy superpuchary (2005, 2007, 2008).
Z reprezentacją Francji Karabatic sięgnął po najwyższe trofea: trzy złote medale olimpijskie (2008, 2012, 2020), cztery tytuły mistrza świata (2009, 2011, 2015, 2017) i cztery mistrzostwa Europy (2006, 2010, 2014, 2024). Z 11 złotymi medalami w największych turniejach to najpopularniejszy piłkarz ręczny w historii. Do tego dochodzi jeszcze olimpijskie srebro z 2016 i srebrny medal MŚ 2023 oraz brąz mistrzostw świata (2005, 2019) i Europy (2008, 2018).
Thierry Omeyer - bramkarska legenda
Jeden z najlepszych bramkarzy w historii spędził siedem złotych lat (2006-2013) w THW Kiel. Wcześniej i później bronił dla Montpellier, a karierę kończył w PSG (2014-2019), gdzie dziś pełni funkcję dyrektora sportowego.
Omeyer zdobył Ligę Mistrzów z Montpellier (2003) i trzykrotnie z Kielem (2007, 2010, 2012), został klubowym mistrzem świata w 2011 roku, a w barwach "Zebr" sześciokrotnie zdobywał mistrzostwo Niemiec (2007-2010, 2012, 2013), sześć razy puchar kraju i czterokrotnie superpuchar. W całej karierze zgromadził 16 tytułów mistrza kraju i 13 pucharów krajowych.
Nikt nie zdobył więcej tytułów mistrzowskich niż Omeyer - pięciokrotny mistrz świata (2001, 2009, 2011, 2015, 2017). Z Francją triumfował też trzykrotnie na mistrzostwach Europy (2006, 2010, 2014) i dwukrotnie na igrzyskach olimpijskich (2008, 2012). Do kolekcji dołożył jeszcze olimpijskie srebro z 2016 oraz brązowe medale MŚ (2003, 2005) i ME (2008).
Daniel Narcisse - "Air France" w Bundeslidze
Najlepszy piłkarz ręczny świata z 2012 roku przez siedem lat grał w HBL - najpierw w VfL Gummersbach (2004-2007), potem w THW Kiel (2009-2013). Pseudonim "Air France" zyskał dzięki niezwykłej skoczności. Z Kielem dwukrotnie wygrał Ligę Mistrzów (2010, 2012), został klubowym mistrzem świata (2011) i trzykrotnie zdobywał mistrzostwo oraz puchar Niemiec.
Jego reprezentacyjny dorobek obejmuje cztery tytuły mistrza świata (2001, 2009, 2015, 2017), trzy mistrzostwa Europy (2006, 2010, 2014) oraz dwa złote medale olimpijskie (2008, 2012). Dołożył do tego olimpijskie srebro z 2016 i brązowe medale MŚ (2003, 2005) oraz ME (2008).
Bracia Gille - Hamburg w złotych czasach
Bertrand Gille, obrotowy i najlepszy piłkarz ręczny świata z 2002 roku, przez całą karierę występował tylko w dwóch klubach - Chambery (1996-2002 oraz 2012-2015) i przez dziesięć lat w HSV Hamburg (2002-2012). Z zespołem z północnych Niemiec został mistrzem kraju (2011), dwukrotnie zdobył puchar Niemiec (2006, 2010) i Puchar Zdobywców Pucharów (2007). W 268 meczach reprezentacji zdobył po dwa złote medale ME (2006, 2010), MŚ (2001, 2011) i olimpiad (2008, 2012).
Guillaume "Gino" Gille podążał tą samą ścieżką - wraz z bratem grał w Chambery, razem przeszli do Hamburga (2002-2012) i wspólnie wrócili do macierzystego klubu. Rozgrywający również zdobył z HSV wszystkie dostępne trofea - mistrzostwo, puchar kraju i Puchar Zdobywców Pucharów.
W 308 meczach dla Francji Guillaume zgarnął po dwa złote medale ME (2006, 2010), MŚ (2001, 2009) i igrzysk (2008, 2012). Od 2020 roku prowadzi reprezentację Francji, z którą wywalczył złoto olimpijskie (2021) i ME (2024), srebro MŚ (2023) i brąz MŚ (2025). Jest pierwszym piłkarzem ręcznym w historii, który został mistrzem olimpijskim i Europy zarówno jako zawodnik, jak i trener.
Joel Abati - człowiek Magdeburga
Nazwisko Joela Abatiego na zawsze zostanie złotymi literami zapisane w historii SC Magdeburg. Lewy rozgrywający przez dziesięć lat (1997-2007) po transferze z US Creteil reprezentował barwy tego klubu. Z SCM zdobył Ligę Mistrzów (2002), mistrzostwo Niemiec (2001), dwukrotnie klubowe mistrzostwo Europy (2001, 2002), trzykrotnie Puchar EHF (1999, 2001, 2007) i superpuchar (2001).
Po trzech latach w Montpellier wrócił do Niemiec, gdzie w dwóch meczach kwalifikacyjnych pomógł SC DHfK Lipsk awansować do HBL. W 202 meczach reprezentacyjnych został mistrzem olimpijskim (2008), świata (2001, 2009) i Europy (2006), dołożył też brązowe medale ME (2008) oraz dwóch MŚ (2003, 2005).
Kentin Mahé - wychowanek niemieckiej piłki ręcznej
Jedyny francuski reprezentant w kategorii seniorów, który nigdy nie grał dla francuskiego klubu. Urodzony w Paryżu Mahé jako dziewięciolatek przeprowadził się do Dormagen, gdzie jego ojciec był zawodnikiem i trenerem. W latach 2011-2018 występował w HBL - najpierw w VfL Gummersbach (2011-2013), potem w HSV Hamburg (2013-2015), wreszcie w SG Flensburg-Handewitt (2015-2018).
Następnie spędził sześć lat w węgierskim KC Veszprem, by w 2024 roku wrócić do Gummersbach, gdzie ma kontrakt do 2027 roku. Z Flensburgiem został mistrzem Niemiec (2018). Z reprezentacją triumfował we wszystkich największych imprezach: MŚ (2015, 2017), igrzyska (2021) i ME (2014, 2024). Zdobył też srebro MŚ (2023), brąz MŚ (2019), olimpijskie srebro (2016) i brąz ME (2018).
Pionierzy z lat 90.
Jackson Richardson, najlepszy piłkarz ręczny świata z 1995 roku, trafił do TV Großwallstadt w 1996 roku - był to transfer podobnej rangi jak niedawny ruch Mema do Füchse. Przez cztery lata grał dla klubu z Bawarii, z którym w 2000 roku wygrał europejski City Cup. W 2009 roku pomógł Rhein-Neckar Löwen w siedmiu meczach podczas kontuzji podstawowych rozgrywających.
Stephane Stoecklin jako jeden z pierwszych Francuzów trafił do HBL, grając dla GWD Minden (1996-1998). W drugim sezonie został królem strzelców ligi, a w 1997 roku - jako zawodnik Minden - został najlepszym piłkarzem ręczny świata. Jego kariera potoczyła się nietypowo - przeniósł się do Japonii, gdzie z Honda Suzuka pięciokrotnie zdobywał mistrzostwo.
Jerome Fernandez w sezonie 2010/11 grał dla THW Kiel i zdobył puchar Niemiec. Największe sukcesy klubowe święcił jednak z FC Barcelona (2002-2008) i Ciudad Real (2008-2010), z którymi dwukrotnie triumfował w Lidze Mistrzów (2005, 2009). W 390 meczach reprezentacyjnych zgarnął dziewięć złotych medali: ME (2006, 2010, 2014), MŚ (2001, 2009, 2011, 2015) i olimpiad (2008, 2012).
Pozostali francuscy pionierzy w HBL to Frederic Volle (SG Wallau-Massenheim, 1996-1998), mistrz świata z 1995 roku, oraz François-Xavier Houlet, który grał dla TV Niederwürzbach (1997-1999) i przez osiem lat dla VfL Gummersbach, gdzie później był też dyrektorem sportowym i członkiem zarządu.
Źródło: daikin-hbl.de