W październiku 2012 roku, zaledwie kilka tygodni po jedenastych urodzinach, Anna Buter przedstawiła się w mediach społecznościowych. Zdradziła wtedy swoje ulubione jedzenie (pizza), hobby (roznoszenie gazet dwa razy w tygodniu), najmocniejszą stronę (bycie fanatykiem sportu) i marzenie: „Chciałabym pewnego dnia zostać profesjonalną piłkarką ręczną".
Gdy ponad 13 lat później przypomnieć jej ten wpis, Buter śmieje się: „Ha, tak, to było moje dziewczęce marzenie".
Rodzinna tradycja
Buter dorastała w Tuitjenhorn, wiejskiej miejscowości około 50 kilometrów na północ od Amsterdamu. Jej ojciec grał w piłkę nożną, ale matka Annaly – jak wielu krewnych z jej strony rodziny – uprawiała piłkę ręczną.
„Babcia grała w piłkę ręczną, moje ciotki, mama i kuzynki. Meike zaczęła krótko po mnie, bo jest trochę młodsza" – mówi Buter, odnosząc się do 22-letniej kuzynki Meike Kruijer, MVP piłki ręcznej plażowej w EHF Excellence Awards 2024.
Gdy po jakimś czasie Anna powiedziała matce, że chce trenować więcej, obie ruszyły na poszukiwania większego klubu w regionie. Tak trafiła do VZV, gdzie dołączyła do drużyny młodzieżowej w 2013 roku. W ciągu kilku sezonów awansowała do zespołu seniorskiego. Początkowo grała jako rozgrywająca, później przeszła na obronę, by ostatecznie zadomowić się na lewym skrzydle.
Piasek na boisku i pierwsze kroki na plaży
Od wczesnych lat w VZV nie było jednak tylko piłki halowej. Ard de Ruiter, trener grupy młodzieżowej, wprowadził piłkę ręczną plażową po tym, jak zobaczył tę dyscyplinę w sąsiednim klubie. Zorganizował wystarczającą ilość piasku, by stworzyć trzy boiska plażowe.
„Żadna z nas nie umiała wtedy wykonać rzutu z obrotem, ale wszystkie bardzo to polubiłyśmy, bo byłyśmy tak fanatyczne" – wspomina Buter.
De Ruiter szybko zachęcił zawodniczki do wzięcia udziału w scoutingowych dniach holenderskiej federacji. Za pierwszym razem Buter została zaproszona do następnej rundy, ale ostatecznie nie dostała się do kadry na turniej finałowy.
„To oczywiście rozczarowało, ale ponieważ tak bardzo lubiłam ten sport, dalej się rozwijałam, a następnym razem się udało" – mówi. „Jeśli coś lubisz i ciężko na to pracujesz, zawsze może się to udać".
Przełom i sukcesy reprezentacyjne
Jej przełom na seniorskim poziomie nadszedł szybko. Mając zaledwie 17 lat, Buter została najlepszą strzelczynią Holandii podczas mistrzostw Europy 2019 w Starych Jabłonkach, gdzie drużyna wywalczyła brąz – pierwszy medal w historii.
Od tamtego debiutu pozostała kluczowym ogniwem holenderskiej ofensywy. Pomogła drużynie zdobyć srebro podczas mistrzostw Europy 2023 w Nazaré, a także brązowe medale mistrzostw świata w 2022 i 2024 roku.
W 2025 roku podczas mistrzostw Europy w Alanyi Buter i Kruijer zdominowały listę najlepszych strzelczyń – kuzynka zakończyła rywalizację ze 148 punktami, Anna z 145, a trzecia w zestawieniu Hiszpanka Asun Batista miała 120 punktów.
„Nie liczę swoich bramek"
Mimo imponujących statystyk Buter nie śledzi swoich wyników. „W ogóle nie patrzę na swoje statystyki. Jestem bardzo krytyczna wobec własnej gry, chcę grać dobrze i osiągać swój poziom" – przyznaje. „Ale nie liczę bramek ani nie sprawdzam, czy jestem najlepszą strzelczynią drużyny. Gram, żeby wygrywać i czy to ja zdobędę 10 bramek, czy koleżanka z drużyny, jestem równie szczęśliwa, jeśli wygrywamy".
Mimo sukcesów uważa, że jej rola w zespole nie zmieniła się radykalnie przez ostatnie siedem lat. „Jestem teraz trochę bardziej sobą i trochę głośniejsza, ale wciąż jestem osobą, która woli zostać w tle" – mówi. „W ważnych momentach jestem bardzo dobra we wspieraniu i mówię właściwe rzeczy. Ale jestem bardziej skoncentrowana na sobie i na tym, co muszę zrobić, niż na tym, co powinni robić inni".
Ambasadorka dyscypliny
Największym marzeniem Buter pozostaje zdobycie złotego medalu z reprezentacją. Tymczasem łączy karierę halową z plażową i dwukrotnie w tygodniu prowadzi zajęcia w szkołach podstawowych w ramach projektu holenderskiej federacji, wprowadzając dzieci w świat piłki ręcznej.
„Robimy gry i ćwiczenia, które są jakoś związane z piłką ręczną. Wszystkie dzieci mogą wziąć udział. Na koniec wszystkie dostają certyfikat i mogą pójść do lokalnego klubu na trzy darmowe treningi" – wyjaśnia.
Być może za kilka lat nowa generacja holenderskich gwiazd piłki ręcznej plażowej powie, że to właśnie Anna Buter nauczyła ich, jak rzucać piłką.
Źródło: eurohandball.com